Ślady osadnictwa na Krymie pochodzą już z epoki paleolitu. Najstarszymi znanymi mieszkańcami byli Kimerowie i Taurowie (stąd Tauryda). W VII w. p.n.e. zostali wyparci przez Scytów, koczowników pochodzenia irańskiego.

VII-VI w. p.n.e. na terenach Krymu zaczęli się osiedlać koloniści greccy (Tyras, Olbia, Chersonez, Teodozja). W połowie V w. p.n.e. miasta greckie utworzyły Królestwo Bosporańskie. W III-II w. p.n.e. Scytowie utworzyli swoje państwo plemienne. Walcząc z Chersonezem, spowodowali wmieszanie się do wojny króla Pontu, Mitrydatesa VI Eupatora, który za jednym zamachem pobił Scytów i zagarnął Chersonez. W 2. połowie I w. p.n.e. Królestwo Bosporańskie zostało uzależnione od Rzymu.

Najazdy koczowników (III-IV w. n.e.) zahamowały rozwój ekonomiczny Krymu. W III w. na te tereny przybyli Goci, których osady przetrwały na Krymie do XVII w. W IV w. wtargnęli Hunowie, którzy zrujnowali większość miast. IV-V w. Krym stał się obiektem zainteresowania Bizancjum.

STANOWISKA ARCHEOLOGICZNE